Bu kitap bir “konağın” hikayesi.  Ama aynı zamanda; esir şehirde esir düşmemiş insanların, bir meydan okumanın ta kendisi sanki. Yok; sadece vatanın kurtuluşuna inanan yüreklerin, İstanbul’u işgal etmiş olan düvel-i muazzamaya meydan okumasını kastetmiyorum. Bu konakta, ciğerlerinin yarısını Sarıkamış’ta bırakmış olan Kemal, dayısının bir nazır olmasına rağmen padişaha meydan okur.

Yüreğimizi avucumuzda taşıdığımız, idealizmin ateşinin içimizi kavurduğu günlerdi. Cüzdanlarımızın ince, buna inat hayallerimizin kocaman olduğu, “yoksul olup dünyayı sevmenin” hazzını yaşadığımız zamanlardı. Ben ve arkadaşlarım Ankara TÜYAP Kitap Fuarı’nda sergi açmıştık.

Ana karakterimiz Süreyya Hanım; “camların” arkasında bir hayat sürmektedir. Gerek, eline aldığı kitapları ve çay bardağı ile akşamlarının çoğunu geçirdiği mutfağında, gerekse “ikinci adresi” olan küçük kırtasiye dükkânında, hep camdan dışarıyı gözlemektedir.

İtiraf edebilirim ki; Edith Piaf ile otuz yaşımdan sonra, bir sevgili dostum aracılığıyla tanıştım. Geç oldu ama güç olmadı benim için. Fransız müziğinin temel direklerinden biri olan “kaldırım serçesi” lakaplı sanatçı, o duygulu sesi ve şarkıları ile beni derinden etkiledi.

Garip bir şekilde, bu acılı Anadolu hikayesini okurken hem üzüldüm, hem mahcup oldum hem de umutlandım. Boyabat’ın Avloğuç köyünden Agop Yıldız’ın hayat hikayesi, ailesinin başından geçenler, köyünü terk etmek zorunda kalışı, Hollanda’daki çetin mücadelesi ve -bardağı taşıran son damla olarak- babasına reva görülen insafsız, ahlaksız, vicdansız hareketin  öyküsünü okurken, içimde bu “buhranlı” dönemleri bir nebze de olsa atlaşmış olmamızın nikbinliği vardı.

Evime yakın olması nedeniyle Kafe Yeşil Bahçe, en sık uğradığım duraklarımdan birisidir. Genellikle akşam yemeklerimden sonra kütüphanemden kitabımı alır, koyulurum yola. Beş dakika sonra isminden de anlaşılacağı gibi yeşillikler içindeki kafeye ulaşırım. Yaz aylarında daha bir güzeldir, Yeşil Bahçe. Masalar, dışarıda çimlerin üzerine konulmuş, ağaç gölgelerine göre serpiştirilmiştir.

Türkiye olanca hızıyla seçime gidiyor, liderler çoğu zaman kantarın topuzunu kaçırıp hayli ölçüsüz bir şekilde gürlüyorlar, seçim meydanlarında. Ama benim gözlerim seyretmek istemiyor miting alanlarındaki hoyratlığı. Ben Paris Güzel Sanatlar Akademisi’nin atölyelerinde denk geldiğim yırtık kotlu, kısa tırnaklı kızların hikayesini yazıyorum…