Milli eğitim alanında hareketli günler bitmek tükenmek bilmiyor. Önce 19 Mayıs bayramlarının kutlama biçimleri değiştirildi, daha sonra “Gençliğe Hitabe” ve “Andımız”ın kaldırılması tartışıldı, son olarak da 4+4+4 diye bilinen kanunla eğitim sistemimiz yeniden şekillendirildi. Eğitim sistemimiz yeniden şekillendirilirken de araya Kuran ve Hz. Muhammed’in hayatı ile ilgili seçmeli dersler sıkıştırıldı.

Gün geçmiyor ki Türkiye’de tarihsel olaylarla ilgili tartışmalar gündemden eksik olmasın. Son popüler konumuz malumları olduğu üzere 19 Mayıs törenleri. Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu üyeliğine olaylı bir şekilde atanan ve daha sonra istifa eden Prof. Dr. Mümtaz’er Türköne

Sosyal bilimler alanında çalışmalar üreten birçok düşünürde ilginç bir genelleme/sınıflandırma takıntısına rastlamak mümkündür. Bu genelleme/sınıflandırma yapma ihtiyacı, bazen sosyal bilimler alanına “bilim” unvanını hak ettirme güdüsünden, bazen de okuyucuların olayları rahat kavramasına yönelik şablonlar oluşturma amacından kaynaklanabilir.

İyisiyle kötüsüyle bir seçim sürecini daha geride bıraktık. Kutuplaşmanın, seviyesizleşmenin had safhaya vardığı bir ortamdan bir nebze de olsa kurtulabildiğimiz için biraz mutluyum. Şimdi artık tüm partilerin aklı selim bir şekilde bu süreci iyi değerlendirme vaktı. Umarım herkes bu süreçten, daha demokratik bir hayata ulaşmamız için gerekli dersleri çıkartır, tek temennim bu.

Ülkemizin en tartışmalı kavramlarından biri olan “laiklik” ilkesine son dönemlerde bazı Batılı siyasetçiler yeni bir açılım kazandırdı. Yine bizim bazı yazarlarımız ve siyasetçilerimiz tarafından da hemen benimsenen bu açılım laikliğin önüne yeni bir sıfat getirmektedir. Çoğunuzun tahmin edebileceği üzere “demokratik laiklik” kavramından bahsediyorum.

Bugünlerde yaşanan olaylar insanı demokrasinin ne olduğunu düşünmeye götürüyor. Yaşanan birçok olayın toplumun genelinde bir huzursuzluğu yol açtığı açık ve net görülmektedir. Bu olayların ortaya çıkardığı bir gerçekte modernleşmeyi tamamlayamamış bir toplumun demokrasiyi kavrayabilmesinin ve uygulayabilmesinin olanaksızlığıdır. Peki, nedir bu modernleşme, modern olunmadan demokratik olunamaz mı? Modernleşmeyi tanımlamadan önce moderniteyi tanımlamak gerekiyor.

Tunceli ilinde, Tunceli Valiliği ve Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı’nın organize ettiği beyaz eşya kampanyası geçtiğimiz günlerde büyük yankılar uyandırdı. Kimi kesim bunu “seçim rüşveti” olarak değerlendirdi, kimisi ise “sosyal devletin bir gereği” şeklinde yorumladı. Yapılan yardımlar seçimle ilgili mi değil mi bunu tam olarak bilemiyoruz. Çünkü valilik bu kampanyanın çalışmalarına çok önceden başlandığını iddia ediyor. Ancak bildiğimiz bir nokta var ki, bu tarz kampanyaların seçim öncesi dönemlerde arttığının, istatistiki verilere yansımış olduğudur.1

Bugünlerde yaşanan olaylar insanı demokrasinin ne olduğunu düşünmeye götürüyor. Yaşanan birçok olayın toplumun genelinde bir huzursuzluğu yol açtığı açık ve net görülmektedir. Bu olayların ortaya çıkardığı bir gerçekte modernleşmeyi tamamlayamamış bir toplumun demokrasiyi kavrayabilmesinin ve uygulayabilmesinin olanaksızlığıdır. Peki, nedir bu modernleşme, modern olunmadan demokratik olunamaz mı? Modernleşmeyi tanımlamadan önce moderniteyi tanımlamak gerekiyor.

17 Şubat 2008 tarihinde Kosova’nın, Sırbistan’dan bağımsızlığını ilan etmesi uluslararası alanda çeşitli sorunlara yol açacağa benziyor. Mevcut uluslararası hukuk düzeninde “kendi kaderini tayin etme hakkına” sahip bulunmayan Kosova’nın bağımsız hale gelmesinin, dünyanın değişik sorunlu bölgelerindeki bağımsızlık isteyen gruplar için örnek olup olmayacağı, şu anda uluslararası gündemin en önemli tartışma konularından biri durumundadır. Bu yazıda gelecekte neler olabileceğini tahmin etmekten ziyade, Rusya Devlet Başkanı Putin’in Kosova konusundaki görüşlerini belirtirken yaptığı “KKTC’nin günahı neydi?” açıklamasından yola çıkarak iki ülkenin durumlarını karşılaştırarak, uluslararası çıkarlar söz konusu olduğunda, uluslararası hukukun nasıl ayaklar altına alındığını göstermeye çalışacağım.