Yeni yılın ilk saatlerinde “sağlık, mutluluk ve afiyet” dileyen umut dolu bir yazı yazmayı kim istemez. Geçen yılın güzelliklerinden bahsedip, kötülüklerini es geçerek yeni yıla neşeyle ve bir avuç umutla girmek herkesin hakkı. Her ne kadar, 31 Aralık gecesinin büyüsünden biraz kurtulup, gerçek Türkiye’nin gerçek meselelerine gömüldüğümüzde unutacağımızdan emin olsam da sizlere “barış ve mutluluk dolu bir yıl” diliyorum.

Geçen yıldan akılda kalan birçok olay var ama Uludere olayı yılın son günlerinde meydana gelmesinden dolayı benim açımdan 2011′e damgasını vurdu. Açıklamalar 35 tane “masum” insanın bombardıman altında can verdiği yönünde. Dersim’in hesabının sorulması için koca koca yel değirmenlerine saldıran yerli Don Kişot’ların sayısının arttığı bir dönemde böyle bir facia sonrası yaşanan sessizlik düşündürücü. Büyük paragraflar ve uzun analizler arasında anlamını yitiriyor olabilir ama ben sade bir şekilde tekrar vurgulamak istiyorum: “35 masum vatandaş, ordumuzun ateşi altında hayatını kaybetti…”

2011 yılından geriye ne yazık ki aklımda kalan en basit ve en ağır cümle bu…

Daha önce kaçakçı sanılarak müdahale edilmeyen grupların karakol baskınları gerçekleştirip onlarca askerimizi şehit etmeleri ve şimdi de Uludere’de yaşanan olay mücadelenin ne kadar zor olduğunu da bir kez daha gözler önüne seriyor. Önceki karakol baskınlarında saldırgan gruplara müdahale etmeyen askerleri manşetlerde hedef haline getiren taraf medyamızın da bir soluk alıp yaşananları düşünmesi gerekmez mi? Önceki baskınlarda askerin saldırganlardan önce davranmamasını “kasıtlı” olarak yorumlayan, olayı “Ergenekoncular bile bile askerleri öldürtüyor.” noktasına getiren kalemler Uludere’yi nasıl yorumlayacaklar, Ergenekon’dan arındırılmış ordumuzun bir icraatı olarak mı? Yakın geçmişimizdeki bütün pislikleri bir şekilde Ergenekon üstüne atıp kendimizi tatmin ederek geçirdiğimiz 3-4 seneden sonra, üstüne suç atılacak Ergenekoncu kalmayınca telaşa kapılmış gibiyiz.

Böyle bir olay neden yaşandığı, istihbaratın nereden geldiği, kimin kimi oyuna getirdiği ve tabi ki “Ergenekon” parmağı konuşuluyor, konuşulmaya da devam edecek. Olay biraz daha netleştiğinde daha sağlıklı yorumlar yapabilir hale geleceğiz. Fakat bu tartışmaların ötesinde konuşmamız gereken, en az bu tartışmalar kadar önemli bir konu var. Uludere’de 35 kişinin ölümüne neden olan bir bombanın, Taksim’de patlayan bir ses bombası kadar hayatımızda yer almıyor oluşunu sorgulamamız gerek. Her fırsatta “acıda ortak” olduğumuzu iddia eden bir halk olarak, bizden olanların vakitsiz gidişine verdiğimiz önemin coğrafyaya göre değişmemesi gerekirdi. Vicdanını biraz daha olsun rahatlatmak için “kaçakçılık” kartını öne sürenlerimiz ise yıllardır bu kaçakçılık değirmeninin kimlerin izniyle döndüğünü sorgulaması gerek. Yoksa ustalık dönemini yaşayan koskoca hükümetimiz dünya devlerine kafa tutarken, 30 tane köylünün kaçakçılık yapmasına mı engel olamıyor?

Yaşamaktan gurur duyduğum bu topraklarda, benim vergilerimle masum insanların üstüne bomba yağdırılmasını hazmedemiyorum. Bir “yanlışlık” sonucu bile olmuş olsa, kuru bir “özürle” geçiştirilemeyecek kadar yaraladı bu olay bizleri. 10 yıldır yapılan her “iyi” şeyi adeta kafamıza vura vura anlatan hükümetimizin, 35 vatandaşın öldürülmesini bir iş kazası olarak göstermeye çalışmasını kabullenemiyorum. Yaşanılan felaketin etkisi azmış gibi ortalıkta konuşulan “kan parası” konusu da mide bulandırmaya devam ediyor. Kendini dünyanın en iyi siyasetçileri olarak gören bir kadronun böyle bir olay sonrası ağzından çıkan ilk kelimelerden biri “tazminat” olmamalıydı.

Avrupa ülkelerine 3 aylık reçeteler sunan büyüklerimiz¹, hangi avrupa ülkesinde 35 kişinin “kazayla” öldürülmesinin ardından -hiç suçları olmasa dahi- içişleri bakanı, genelkurmay başkanı ya da başbakanın koltuğunda oturmaya devam edeceğini de değerlendirmelidirler.

1. ” Başbakan ve ekibini bir avrupa ülkesi başına getirin sorunları üç ayda çözer dedi.”http://tvarsivi.com/player.php?i=2011120737582